با مرگ نيل پستمن منتقد بزرگ اجتماعي و رسانه اي ، خلا جبران ناپذيري در عرصه ارتباطات بروز كرد. پستمن از انديشمندان كم نظيري بود كه نيم بيش تري از عمر خود را در جهت روشنگري و نقد رسانه ها و خصوصا تلويزيون آمريكا گذراند.توجه بسيار به ترتبيت كودكان و هشدارهاي علمي و بي باكانه در خصوص تاثيرات مخرب تلويزيون بر آن ها از عمده ويژگي هاي نيل پستمن بود.
او معتقد بود كه تلويزيون كودكان را از عالم روحاني و پاك خويش خارج مي كند و آن ها را در همان ابتداي زندگي به بي راه و گمراهي مي كشاند : «اگر شما كه‌ فرد بزرگ‌سال ، باسواد و مستقلي‌ هستيد ، در معرض‌ تلويزيون‌ قرار گيريد ، ممكن‌ است‌ تنبل‌ و منفعل‌ شويد ، اما تلويزيون‌ نمي‌تواند انديشه‌ها ، خاطره ها و تصوراتي‌ را كه‌ پيش‌تر كسب‌ كرده‌ايد از شما بربايد. اما اگر شما بچهِ كوچكي‌ باشيد ، چطور؟ حافظهِ شما رشد نكرده ، قوه تخيل‌ شما صفحه‌اي‌ سفيد است ، توانايي‌هاي‌ اجتماعي‌ و محاوره‌اي‌ شما هنوز به‌ وجود نيامده‌ است.آيا در اين‌ صورت ، احتمال‌ دارد شما موجودي‌ متفاوت‌ با والدين‌ خود شويد؟»1 پيتر هيچنز روزنامه نگار انگليسي با ذكر اين مطلب مي نويسد : «نيل‌ پستمن ، معتقد بود كه‌ اين‌ امكان‌ وجود دارد».

متن کامل