روزنامه های محلی در آمریکا مهمتر از روزنامه های سراسری ان و تاثیر گذاری بیشتری دارن. آمریکایی ها در وهله اول دوست دارن روزنامه های مربوط به کامیونیتی، محل، شهر، ایالت و در نهایت روزنامه های سراسریشون رو بخونن، بعد اگه حال کردن می رن ببین اوباما چی می گه یا کلینتون می خواد امرو بره اسرائیل یا آنگولا؟

همین رونق برای رادیو و تلویزیون های محلی هم متصوره و به همین خاطر بود که اف سی سی (کمیسیون ارتباطات فدرال) پنج شش سال پیش قوانین مالکیت رسانه های محلی رو تغییر داد تا اونها نتونن با همدیگه ادغام بشن و رقابت بین اونا مستدام بمونه.

دیفالت یه آمریکایی یا حتی یه انگلیسی اینه که اول ببینه مثلا تو منچستر سیتی که اون توش زندگی می کنه یا توش یه بیزینسی داره چی می گذره بعد ببینه حالا عموسام قراره برای اقتصاد درهم شکستش چه نقشه ای بکشه. خلط مبحث نشه ها دارم اولویت ها رو می گم بعد کامنت نذارین بگین بابا کی میگه اونا نمی دونن تو آمریکا چی می گذره.

فرق اونا البت با مردم ما اینه که ما نه می دونیم تو محله ها یا شهری که توش زندگی می کنیم درست و درمون چی می گذره نه مثلا تو سودان! دلیلشم اینه که تیراژ کل روزنامه های ما در سراسر کشور 70 میلیون نفری بزرگِ پهناورمون که بدون شک روزگاری کوروش کبیر بر اون پادشاهی می کرده و ما امپراطوری بزرگی بوده ایم و چه چیزهای دیگری نیز که بوده ایم و کسی از ان خبر نداره، همش روهم به دو میلیون تا هم نمی رسه حال آنکه برادران پاکی ما در خاوران، تقریبا یه ده برابر نسبت به ما جلو هستند و تازه سرانه مطالعه و روزنامه خونیشون هم به مراتب از ما بیشتره.

همین چند روز پیش یکی از مسئولان رسانه ای سیرالئون که خیلی ها نمی دونن کجای دنیاس، اومده بود روزنامه خبر می گفت تو کشور پنج میلیون نفریشون که متوسط درآمد اونا روزی یه دلاره، 40 تا روزنامه خصوصی درمیاد که همشون هم بفروشن و ضرر نمیدن، تازه 40 تا هم گف، رادیوی خصوصی دارن.

فلاش بک به ینگه دنیا

اگه به زندگی تدترنر، بینانگذار سی ان ان که من خیلی دوسش دارم و یه بار کل زندگیشو سال 80 تو سروش هفتگی تشریح کردم نگاه کنین، می بینین که اون روی خرابه های باقی مونده از بیزینس پدر ورشکسته اش که نهایتاخودکشی کرد، کاخ سی ان ان رو بنا کرد و بیزینس پدرش چیزی نبود جز یه سری کارهای خدماتی مربوط به کابل کشی تلویزیونای محلی . ترنر از همین بیزنس زمین خورده، پیاز امپراتوری بزرگش رو تو زمین آتلانتا چپوند و اولین شبکه کابلی تمام خبری جهان رو در سال 1982 راه انداخت و این پیاز البته در جنگ اول خلیج فارس مثه ماه کونه کرد( اشاره به ضرب المثل فارسی که فلانی پیازش کونه کرده یعنی کارش گرفته). گرچه تدی آخرش جف شیش نیورد و تهش گولِ جهودا رو خورد و همه زندگیش رو و از جمله آرشیو کامل فیلمای کلاسیک با ارزش هالیوودش رو به تایم وارنر که اون موقع توسط جرالد لوین یهودی اداره می شد فروخت و به حاشیه رفت و هنوز که هنوزه حسرت اداره سی ان ان رو می خوره. با این همه ما نباس از این مهم غافل بشیم که اهمیت رسانه های محلی در آمریکا بود که به فردی چون بیگ ماوث آو دِثاوث یا همان دهان بزرگ جنوب (یکی از مشهور ترین القاب تد ترنره) این امکان رو داد که پیشرفت کنه و دنیا رو با پدیده ای جدید آشنا کنه.

کل این ماجرا رو برای این می گم که در کشور ما روزنامه نگاری سراسری که جای خود داره، ( این یعنی که یه عالم حرف و حدیث دراه که حالا وقتش نیس) اما روزنامه نگاری محلی به طرز خوفی، بی اهمیت می زنه و کسی به اون وقعی نمیذاره. حال اونکه توجه به روزنامه نگاری و روزنامه های محلیه که می تونه کشور ما رو بترکونه در مسیر پیشرفت. واسه این حرفم چند تا دلیل دارم که توضیحاتش پیشکش. روزنامه نگاری محلی یا اساسا رسانه محلی می تونه:

1-      باعث حفظ هویت فرهنگی و خرده فرهنگ های هر منطقه و قوم و قبیله بشه

2-      باعث ایجاد و تقویت روحیه تعامل و مشارکت در میان افراد اون کلونی یا کامیونیتی یا بگید همون منطقه و محل می شه

3-      سبب می شه تا مردم اون کامیونیتی آشنایی بیشتری با هم پیدا کنن و این حس دلبستگی و تعلق خاطرشون رو بهم بیشتر می کنه

4-      می تونه اسیب شناسی دقیقی از یک جامعه کوچک به افراد اون منطقه و حتی سایر افراد بیرونی بده

5-      نخبگانشون رو بهشون می شناسونه و دارایی ها و توانایی هاشون رو و سرمایه هایی که دارن و قدرشو نمی دونن

6-      می تونن از این رسانه محلی به نسل های بعدی یا نسل های حاضرشون آموزش های بومی بدن

7-      رسانه های محلی نقشی برق آسا در روند توسعه به معنی عام و خاصش در یک منطقه دارن از اصلاح یک جوی آب بگیرید تا اصلاح روش های تربیت کودکان در مدارسی سه شیفته در یک استان غیر برخوردار یا همان محروم

8-      رسانه های محلی از مرکز گریزی جلوگیری می کنند. یعنی اگه دلمون می خواد مهاجرت به تهران یا شهر های بزرگ کم بشه باید روی رسانه های محلی سرمایه گذاری بیشتری بفرماییم.

9-      رسانه های محلی باعث ایجاد اعتماد به نفس در میان اعضای اون کامیونیتی می شن که اولین خاصیتش با تکیه بر خاصیت هشتم، اینه که محل زندگیشون رو دوست خواهن داشت و خودشون رو نیازمند به کوچ نخواهن یافت.

10-   تقویت رسانه های محلی باعث می شه که در ساده ترین شکل ممکن اشتغال زایی صورت بگیره، آگهی از راه برسه ، مشاغلی که آگهی می دن رونق بگیرن، پول که خیلی موضوع مهمیه و ما همیشه با نوعی ریاکاری اونو چیز قابلی نمی دونیم ولی همه از جان و دل عاشق اونیم و صب تا شب دنبالش می دویم( کاری که پولدارا نمی کنن، چون اونا اجازه میدن پول بدوه و براشون پول های بیشتری به ارمغان بیاره و این کار رو با سرمایه گذاری در بخش های مختلف انجام می دن)  به گردش در بیاد. ( امیدوارم این جمله آخری رو یعنی از قسمت پول به بعد رو فهمیده باشین چون خیلی وسطاش قاطی پاتی شد. کل یومش* این بود که پول به گردش در میاد!)

11-    دیگه مغزم نمی کشه دوستان

با عرض معذرت خیلی خوابم گرفته و دیگه ذهنم یاری نمی کنه . ولی برای این که بدونین چی شد که این رو نوشتم می تونین رجوع کنین به این پست. این ها که خیلی شو نتونستم بنویسم چیزهاییه که من تو سخنرانی برای دانش آموزان دبیرستانی در همایش خبرنگاری در کانون امام خمینی در شهرری گفتم و امیدوارم به درد اونها خورده باشه و به درد شما هم نیز. کلش اینه که روزنامه نگاری محلی به خدا مهم تر از روزنامه نگاری سراسریه.

البت،هرکی خلاف این فکر می کنه بسم الله بیاد تو میدون. از هرگونه تایید یا تکفیر مسرور می گردیم.

###

*= رجوع شود به برنامه 90، مصاحبه با آقای قلعه نویی

بعد التحریر: قابل توجه

1- آقای طاهر خیری مردی از روزنامه های محلی آذرآبادگان

2- همه برو بکس همشهری محله که در نوع خود اولین و جدی ترین پروژه روزنامه نگاری محلی در کشور محسوب می شه

3- همه روزنامه نگاران زحمت کش، گمنام و مظلومی که در شهرستان های دور یا نزدیک ایران فارغ از های و هوی روزنامه نگاران پر ادعای سراسری ( به کسی جسارت نشه خودم رو می گم ) با نجابت تمام در حال قلم زدن برای مردم و اهالی محله های خود هستند. از همین جا و در همین نیمه شب جمعه : دم همتون گرم .

4 – پدرم، (خیلی دلم برات تنگ شده، بزرگوارم) که اگر بود، الان داشت ... .

عکسی از گروه رولینگ استونز وقتی هنوز معتاد نبودند

روزنامه دیلی میل انگلیس امروز تصاویر منتشر نشده ای از میک جگر و گروه رولینگ استونز مشهور او را منتشر کرده است، و البته با دوعکس دیده نشده دیگر از جان لنون.

تیتر این روزنامه برای این عکس ها این است :" آیا به نظر جوان نمی آیند: عکس های دیده نشده ای از رولینگ استونز .... پیش از آنکه همگی معتاد شوند!

¤ نوشته شده در ساعت ٤:٢٧ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

آشنایی با یک موجود ناشناخته

علی سلیمانی؛

و چه چیز تو را آگاه کرد که علی سلیمانی کیست؟

یک مرد بزرگ، مهربان، جدی و البته کودکی که خیلی گنده شده و هنوز می تواند بدون بهانه بخندد، گریه کند، مثنوی بخواند و یا نیم ساعت، یک بند با صدای نه چندان قشنگش ( که البته قابل تحمل است) دعاهایی را که در گوشی موبایلش ریخته در جاده تو ماشین برایت بخواند و البته پدری است مهربان و همسری فداکار ( یاد مجالس ترحیم نیفتید لطفا، این موجود هنوز زنده است)

با این همه این موجود عجیب، تنها به درد  یک کار می خورد و آن این است که مدیر روابط عمومی شود.

 و خوب ، او همین الان مدیر روابط عمومی است. چون اگر این کاره نبود واقعا به درد جای دیگری نمی خورد و معلوم نبود آموزش و پرورش می خواهد با او چه کار کند؟

علی سلیمانیِ من که خیلی نسبت به حقیر محبت دارد و اخیرا در وبلاگی که، باز اخیرا راه انداخته، درباره برادر یکسال بزرگتر از خودش مبالغه هایی مرتکب شده که البته تکذیب می کنم. ایشان خود استاد هستند و ما از خلق گشاده او که کیمیایی است در این روزگار عبوس بهره ها برده ایم و شربت ها نوش کرده ایم.

به هرحال از علی، سپاس دارم و همواره دعاگویش هستم. وبلاگ علی سلیمانی کارشناس مسئول روابط عمومی سازمان آموزش و پرورش استان تهران را اینجا ببینید و حتما هم برایش کامنت بگذارید.

¤ نوشته شده در ساعت ٥:۳٩ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

جان نباشد جز خبر در آزمون

جان نباشد جز خبر در آزمون

هرکه را افزون خبر جانش فزون

امروز باید برای عده ای از دانش آموزان دبیرستانی در خصوص خبرنگاری و روزنامه نگاری سخنرانی کنم، در یک همایش، با همین عنوان یا چیزی شبیه به آن.

بعد از ظهری دیروز زنگ زده بودم به دکتر شکرخواه عزیز و راهنمایی خواستم که چه می شود گفت به این برو بچه ها که از قضا بسیار باهوشند و کنجکاو که به درد دنیا و اخرتشان بخورد. دکتر مثل همیشه راهنمایی هایی کرد اما من خجالت کشیدم که بپرسم آیا اساسا در کشوری که به قول گفتنی کل یوم چند تا روزنامه درست و درمون بیشتر نداره و همه خواننده های همین روزنامه های موجود رو که تو این مملکت رو روهم بریزی، عمرا به یه میلیون نفر هم نمی رسه؛ چقدر می شه راجع به روزنامه و روزنامه نگای سخنرانی کرد و حرف زد.

راستی  آدم چی می تونه درباره روزنامه نگاری و خبرنگاری رشد نیافته و محدود و دست و پا شکسته ایرانی بگه؟اونم برای نسلی که فکر می کنن ما تو روزنامه ها داریم فیل هوا می کنیم و از قضا خیلی هاشون می خوان ببین می شه از تو این حرفه فردا نونی بخورن یا نه؟

غافل از اینکه نون خوردن تو این حرفه با خون خوردن، بعضی وقتا، برابری می کنه و اگرچه من همین الان هم به یه چیزایی از جمله نزدیکی به بعضی ها متهم هستم اما همیشه با بسته شدن هر روزنامه ای، غصه دار برو بچه هایی بوده ام که به هرحال از فرصتی که برای قلم زدن در اختیارشون بوده برای خانوادشون رزقی می بردن و سفره ای رو آباد می کردن.

با این همه، حالا به پاس آبرو داری هم که باشه، نمی شه اینجوری رفت تو شکم خلق الله که بابا روزنامه نگاری آش دهن سوزی نیست و دنبال این قلم کار و پیشه نباشید. به هرحال یه عده زحمت کشیده اند و همایشی برپا کرده اند در همون ولایت ما تو شهرری و انتظار دارن که منم یه چیزایی بگم که به درد بچه ها بخوره.

فی الحال اما، از خستگی کار روزانه در حال نابودی ام و شاید تا حالا نابودهم شده ام ولی چون داغم متوجه نیستم. تا حالا ماهان دوبار از خواب بلند شده به من نگاه کرده و دوباره خوابیده. هرچی به کلم فشار آوردم که چی امروز به بچه های مردم بگم کمتر به نتیجه رسیدم.

آخرش بی خیال شدم.

به قول یکی از دوستان می ریم پشت تریبون هرچی ار راه رسید می گیم. اینم خودش یه روشه.

جاتون خالی وقتی دیدم مغزم کار نمی کنه یه شکم سیر نشستم مثنوی خوندم و حالشو بردم.

برای اینکه شما هم بی نصیب نباشید این چند بیت رو که من خیلی باهاشون حال می کنم براتون می نویسم.

یادده مارا سخن های دقیق           کان ترا رحم آورد ای خوش رفیق

گرخطا گفتیم اصلاحش توکن          مصلحی تو ای تو استاد سخن

کیمیا درای که تبدیلش کنی           گرچه جوی خون بود نیلش کنی

این چنین میناگری ها کار تست     این چنین اکسیرها زاسرار تست

بعد التحریر: قابل توجه علی سلیمانی عزیزم که بارها باهم این شعرو خوندیم و سر یکی از بیتاش که البته من اینجا نیاوردمش باهم یه کلی انداختیم.

می رم بخوابم.

¤ نوشته شده در ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

یک مطلب درخواستی: "مدرسه یعنی مدرسه"

محمد وفایی، یکی از معلمان نیک و از دوستان شفیق بنده چندی پیش از من خواسته بود یادداشتی را که در باب آغاز سال تحصیلی با عنوان "مدرسه یعنی مدرسه" در سالهای گذشته نوشته بودم را برایش ارسال کنم اما متاسفانه هرچقدر کامپیوتر و سی دی های آرشیو را گشتم کمتر به نتیجه رسیدم تا اینکه به طرز بسیار تصادفی متوجه شدم که با زحمت دکتر شکرخواه عزیز آرشیو نشریات همشهری محله از محاق درآمده و احیا شده و از جمله این یادداشت من که مال دوشنبه ۴ مهر ۱۳۸۴بود نیز به جهان زندگان بازگشته است.
خدا رو شکر و دست جناب شکر خواه و بر و بچه های همشهری آنلاین درد نکنه. خدا قوت. بازم گلی به گوشه جمال و غیرت و همت آقای شکر خواه که برای کار دیگران ارزش قائل است و برای بازگرداندن آرشیو گذشته همشهری تلاش کرد و سرانجام موفق شد. قابل توجه دوستان عزیزمان در روزنامه جام جم که بیش از ده هزار مطلب و مقاله گرانبها در جام جم آنلاین را به لینک شکسته تبدیل کردند و تذکرات و درخواست های این و آن و از جمله من حقیر را نیز وقعی ننهادند. به هرحال یکی می سازد و ...

بگذریم.
این مطلب "مدرسه یعنی مدرسه" ما هم، تقدیم به محمد وفایی و همه معلمان و دانش آموزان عزیز و با تشکر مجدد از جناب شکر خواه و مجموعه کسانی که در بازگرداندن لینک های از بین رفته همشهری به ایشان کمک کرده اند.

***

مدرسه یعنی مدرسه!

برای بعضی ها، مدرسه همان داستان تکراری «علم بهتر است یا ثروت» است و برای عده ای دیگر، «فقط، زنگ ورزش را عشق است!»
برای معلم ریاضیات، مدرسه یعنی جدول ضرب و برای معلم عربی؛ ضرب زید عمراً. برای برخی، عذاب الیم و برای عده ای دیگر رفع اشکال و چلاندن معلومات معلم و تا ته جزوات و کتاب های فوق برنامه رفتن. برای عده ای، اول گرفتاری خرید لوازم التحریر و چه کنم چه نکنم ثبت نام و تأمین هزینه های آنچنانی؛ برای دیگری، رسیدن به سرویس و از دست ندادن آخرین اتوبوسی که بتواند او را ۴۵ کیلومتر آن سوتر زمین بگذارد!
مدرسه، برای رئیس  آموزش و پرورش یک فضای آموزشی است که باید گسترش یابد و تجهیز شود و برای آن یکی: از مدرسه هرگز مطلب علم...
اما، مدرسه برای من، سوای تعریف های مختلفی که در فرهنگنامه ها و اذهان دارد و سوای ویژگی های فرهنگی، اجتماعی، آموزشی و سیاسی اش، معنای دیگری می دهد. برای من، مدرسه یعنی تلاطم درونی دانش آموزی که خود را برای پرسش معلم آماده نکرده است! مدرسه یعنی چشمان خیس از اشک دانش آموز خطاکاری که به جای سیلی، گرمی دست مهربان معلم را بر سر خود حس می کند. مدرسه یعنی، پچ پچ ها و خنده های زیرزیرکی دو تازه وارد تازه  آشنا در انتهای کلاس که با صدای هیس! معلم به سکوت می انجامد.
مدرسه یعنی گوش دادن به صدای ترق ترق باران روی سقف کانکس! و تماشای قطرات فضول باران که از زیر سقف ایرانیت به داخل کلاس سرک می کشند و روی دفتر همکلاسی می چکند!
مدرسه یعنی هیاهوی «شی شی شیشه شیکست! مدرسه یعنی انفجار پانصد نفره: «برای حفظ شیشه، مدرسه باید تعطیل شه!» مدرسه یعنی ترکیدن بغض نیم ساعته یک کلاس اولی، وقتی در تمام مدت به جای خالی مادرش فکر می کرده! مدرسه یعنی یک توپ بسکتبال و یک حیات بچه به دنبالش! مدرسه یعنی کار دستی من از مال تو بهتره! یعنی چغلی پیش ناظم! یعنی روزنامه دیواری و رقابت برای مطرح شدن سر صف. مدرسه یعنی دیر رسیدن و ترس از ناظم. مدرسه یعنی خاطرات، یعنی ضرب زمین در ضربان دل ما، مدرسه یعنی «واژه باید خود باران باشد».
مدرسه یعنی مدرسه؛ مدرسه یعنی زندگی.

لینک دائمی (انشاءالله)

¤ نوشته شده در ساعت ٧:٤٢ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

بازگشت بالاترین با بوق و کرنا!

بالاخره بعد از چند روز مشکلات شدید فنی و نهایتا پس از چند روز ناپدیدی که گفته می شد زحمتش رو هکر ها کشیده اند بالاترین با بوق و کرنا و با یه کمیک استریپ بامزه بالاترین

¤ نوشته شده در ساعت ۱:٤٢ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

تلویزیون بی بی سی فارسی متفاوت‌تر از صدای آمریکا

یادداشت دکتر علی گرانمایه‌پور درباره بی بی سی فارسی:

لنین در نوشته‌ها و سخنرانی‌های خود قبل از شکل‌گیری انقلاب کمونیستی 1917 می‌گفت: «به من یک کاغذ و قلم با یک چاپخانه بدهید تا یک حکوم را سرنگون کنم». دو دهه بعد هیتلر در آلمان با سوء استفاده از تأثیر مطبوعات زمینه شکل‌گیری روانی جنگ دوم جهانی را فراهم آورد و در طول جنگ دوم نیز گوبلز وزیر تبلیغات وی با استفاده از قدرت رادیو در بسیج و تهییج افکار عمومی داخلی و خارجی توانست در ایام جنگ، عملیات روانی را بر علیه متفقین به ویژه انگلیس ساماندهی کند.

ارتش آلمان با استفاده پرقدرت از رادیو و روزنامه‌ها توانست در طول جنگ جهانی دوم چند کشور اروپایی را بدون نبرد زمینی تصرف کند و در این میان مقابله با رادیو B.B.C و خنثی‌سازی اثر آن در دستور کار گوبلز بود.

البته این رادیو بعدها توانست با استفاده از (هارولد لاسول، پل لازاراسفلد و سایر متخصصان علوم روان‌شناسی و ارتباطات) و با تشکیل دفتر تبلیغات جنگی در رادیو لندن تکنیک‌هایی را برای خنثی‌سازی تبلیغات جنگی و روانی آلمان‌ها ابداع کند که همین تکنیک‌ها کوله‌باری از تجربه برای انگلیس‌ها به دنبال داشت و توانست به ابزاری کارآمد برای انگلیس‌ها تبدیل شود. بنگاه سخن‌پراکنی دولتی انگلیس پس از جنگ دوم جهان بدون اغراق با استفاده از اصول خبری متفاوت با سایر رقبای خبری خود توانسته اعتمادی نسبی در خاورمیانه کسب کند.

ادامه یادداشت دکتر گرانمایه پور

¤ نوشته شده در ساعت ٦:٤۱ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

تربیت بدنی در مارپیچ سکوت حمایت مردمی از 90

شبه بحرانی که در روزهای اخیر با بی درایتی سازمان تربیت بدنی آغاز شد اگر با مقابل به مثل تهیه کنندگان برنامه 90 و مسئولان صدا وسیما ادامه می یافت قطعا به یک بحران تبدیل می شد و می توانست ابعادی ملی به خود بگیرد هرچند که هم اینک نیز در گوشه گوشه کشور نیز از این موضوع سخن ها بر زبان است وپیامک ها در رد و بدل و چه اینکه اگر گرد این اختلافات بر زمین ننشیند گلوهایی بسوزد وسینه هایی به خس خس افتد.

استفاده از قدرت برای رفع اختلاف نه تنها همانگونه که بارها و بارها مشاهده شده اختلاف افکن نیست بلکه اختلاف را از آستانه خود خارج کرده و به شبه بحران و حتی بحرانی تبدیل می کند که جنبه هایی مختلف از ریشه ایجاد اختلاف خواهد داشت.

آنچه سازمان تربیت بدنی را به سمت و سوی استفاده از ابزار قدرت در برخورد با صدا وسیما – من کاربرد آن را بهتر از برنامه 90 می دانم- کشاند، نیت عرض اندام بود. در تئوری عرض اندام طرف اختلاف که خود را قوی تر از طرف مقابل می داند در پی پذیرفتن عوامل ایجاد اختلاف و حل و فصل و رفع موانع نیست، بلکه صرفا از موضع قدرت، اقدام به تحمیل موضع خود به دیگری و حتی نابودی آنسوی دیگر می کند.

در چنین شرایطی اگر طرف اختلاف ضعیف باشد، قطعا در این عرض اندام نابود شده و موضوع کشاکش اساسا از صحنه پاک می شود، اما در صورت قدرتمند بودن طرف دیگر اختلاف چند گزاره قابل توجه خواهد بود:

1-      بحران پدید آمده در اثر عرض اندام یک طرف، انرژی هزینه و زیرساختهای هر دو طرف را به هدر خواهد.

2-      موجب یارکشی ها و دسته بندی های متعددی در دوسوی کشمکش خواهد شد.

3-      زمینه را برای عرض اندام های دیگر در مجاورت موضوع اصلی پدید خواهد آورد که هریک دامنه های دیگری پیدا می کنند.

4-      صحنه برای سوء استفاده رقباء فراهم می شود.

5-      با طولانی شدن کشمکش پیش آمده در اثر عرض اندام اصل اختلاف فراموش شده و شرایط پیچیده جدیدی بر بحران حاکم خواهد شد که حل و فصل آن اساسا به سهولت اختلافت اولیه نخواهدبود.

6-      در نهایت هیچ کس پیروز نخواهد شد و دو طرف که به شدت زیان دیده اند ممکن است حتی به نقطه صفر نیز نتوانند بازگردند.

اکنون سازمان تربیت بدنی آغاز کننده چنین عرض اندامی بوده است و سازمان صدا و سیما تا کنون بسان حریفی مظلوم و ضعیف عکس العملی از خود در خصوص این عرض اندام نشان نداده است. علی الظاهر تربیت بدنی پیروز شده چرا که برنامه 90 در اولین ظهور خود پس از شبه بحران لال شده و خاموش بود و یا به قول آنچه در ادبیات شفاهی مردم کوچه و خیابان رایج شده به او گفته بودند که لال شود. از نگاه تربیت بدنی مشت محکم بردهان عادل فردوسی پور و من می گویم بالاتر از او فرود آمده است، تا دیگر کسی جرات نکند زیاده تر کوپنش که مشخص نیست اعتبار آن چقدر است،  سخنی بگوید.

اما این همه ما جرا نیست.

اول آنکه سکوت تهیه کنندگان 90 ولو که به دستور مقامات صدا وسیما بوده باشد را باید حمل بر خویشتنداری، عقل و درایت و دور اندیشی برای پرهیز از گسترش دامنه بحران ارزیابی کرد، عناصری که هیچ یک از آنها را در رفتار و کردار و اقدام سازمان تربیت بدنی نمی توانیم بیابیم.

دوم آنکه با فاصله گرفتن از مجاری رسمی ارتباطات و نزدیک شدن به مجاری ارتباطات میان فردی کاملا واضح است که پیروز این عرض اندام، نه تنها سازمان تربیت بدنی نبوده، بلکه آنها بازندگان اصلی این صحنه در پیشگاه مردم هستند.

سوم آنکه براساس تئوری مارپیچ سکوتف حتی معدود طرفداران سازمان تربیت بدنی نیز در شرایطی قرار گرفته اند که توانایی اظهار نظر به نفع اقدام سازمانی که هواداری اش را می کنند نیستند و این در حالی است که چنین مارپیچی که قاعدتا باید توسط رسانه های فراگیری مثل رادیو و تلویزیون ایجاد شود اساسا در ایجاد آن نقشی نداشته اند و این مجاری ارتباطات غیر رسمی و میان فردی بوده است که توانسته چنین مارپیچ سکوتی را به ضرر تربیت بدنی و به نفع برنامه 90 – و باز من می گویم صدا و سیما- پدید بیاورد.

و چهارم اینکه در چنین فضایی اگر صدا وسیما که تنها رسانه فراگیر این کشور و به قولی رسانه ملی ما با قدرتی غیر قابل تصور است می خواست مانند سازمان تربیت بدنی دست به اقدامی اینچنین بی خردانه وکودکانه بزند و در برابر عرض اندام، قد علم کند، آنگاه دامنه بحران ابعاد دیگری پیدا می کرد که چه بسا به ناکجا آباد می انجامید که اشاره به آنها در خور این مقال نیست.

از این منظر برخلاف اعتراض و حملات برخی از منتقدانی که برنامه 90، فردوسی پور و مدیران بالادستی او را به بی عرضگی متهم کرده اند، اقدام آنها تا کنون، خویشتنداری،پرهیز از دامن زدن به بحران و نگاه به آینده ای که قطعا در آن بی خردان سهمی نخواهند داشت، بوده است. 

¤ نوشته شده در ساعت ٩:٢۱ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

خنده فیدل کاسترو به تیتری درباره خودش

عکسی نادر از کاسترو که در حال نشان دادن تیتر روزنامه ژورنال آمریکا به همراهان خود و خندیدن است. تیتر یک روزنامه این است: " آماده باش سراسری پلیس ؛ توطئه قتل فیدل کاسترو "

¤ نوشته شده در ساعت ۸:۳۸ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

تبریک به دوست عزیزم حسین دیوسالار

این چند وقته که داغدار پدر بودم چند اتفاق خوب هم افتاده که من تازه از آنها مطلع می شوم. یکی از این اتفاقات خوب انتصاب دوست قدیمی و عزیزم حسین دیوسالار به سمت مشاور رئیس و مدیر کلی روابط عمومی سازمان سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی است.

حسین از بچه های بسیار خوش فکر است که کار رسانه ای را خوب می شناسد و از همه مهمتر استاد روابط انسانی است. کافی است یک بار با او روبرو شوید، آن وقت مجذوب منش و روش های فردی و اجتماعی او می شوید.

ضمن تبریک به حسین عزیز و آرزوی موفقیت برای او به حسن انتخاب آقای مصطفوی، رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی نیز احسنت می گویم.

متن خبر انتصاب حسین دیوسالار

¤ نوشته شده در ساعت ٦:٢٦ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()

آیا دنیای آنلاین بر روزنامه‌های چاپی غلبه می‌کند؟

می‌گویند پایان روزنامه‌ها فرا رسیده است؛ یعنی دیگر کسی روزنامه نمی‌خواند. نتایج نظرسنجی‌ها در کشورهای پیشرفته‌ای که اینترنت در آن‌ها فراگیر شده نشان می‌دهد مردم بیشتر دوست دارند اخبار را در سایت‌های خبری آنلاین دنبال کنند تا روزنامه‌های چاپی و این‌که، دنیای آینده، دنیای روزنامه‌های آنلاین است.
اما آیا براستی این رسانه دیرپا که پدر اطلاع‌رسانی محسوب می‌شود، در حال نابودی است؟ یعنی خریدن روزنامه از کیوسک به یک خاطره در گنجینه افکار پیرمردها تبدیل می‌شود؟ راستی اگر روزنامه‌ها به محاق بروند چه می‌شود؟ و اگر این دروغ، راست باشد؟ و اگر شایعه باشد، نه دروغ؛ تا چند سال دیگر تحقق می‌یابد؟ آیا کسی هست که بگوید ما با یک دروغ طرفیم یا واقعیت؟ آیا روزنامه‌های آنلاین همه نیازهای ما را جواب خواهند داد و آیا هیچ نیازی باقی نمانده است تا روزنامه‌های چاپی به آن پاسخ دهند. 
تحلیلگران و مدیران رسانه‌ای انگلیس می‌گویند هنوز روزنامه‌نگاری با کیفیت را باید در روزنامه‌های چاپی جست‌وجو کرد و حتی معتقدند عمده آنچه در اینترنت به نام اخبار ارائه می‌شود روزنامه‌نگاری با کیفیت نیست؛ بلکه روزنامه‌نگاری انگلی است که استقلال و هویت روزنامه‌نگاری موجود در روزنامه‌های پر محتوا مثل گاردین، ایندیپندنت و دیلی میل را ندارد.
برخی از کارشناسان رسانه‌ای افت تیراژ روزنامه‌ها را منطقه‌ای و مختص برخی از کشورها از جمله آمریکا و بخش‌هایی از اروپا می‌دانند و معتقدند که در سراسر جهان چنین اتفاقی نیفتاده است و بالعکس روزنامه‌ها از رشد خوبی برخوردار بوده‌اند. 
با این همه نمی‌توان این حقیقت را نیز نادیده گرفت که عصر پادکست‌ها، بلاگرهای منطقه جنگی و سایر منابع اطلاعاتی بی‌شمار آنلاین، روزنامه‌ها را حقیقتاً با بزرگ‌ترین چالشی که تاکنون داشته‌اند مواجه کرده است و اگر روزنامه‌ها فکر درستی برای بقای خود نکنند با آینده‌ای نامعلوم دست به گریبان خواهند بود. 
اما چگونه باید با این چالش کنار آمد؟ آیا آینده محتوم زوال، در انتظار روزنامه‌های چاپی است و یا این‌که آن‌ها می‌توانند مجدداً خود را بازیابند و مورد پسند نسلی قرار گیرند که با تماشای تلویزیون و نشستن پای اینترنت بار آمده است؟
ایان بورل (Ian Burrell) دبیر بخش رسانه روزنامه آنلاین ایندیپندنت انگلستان در پی یافتن پاسخی برای این سؤال‌ها، با چند تن از بزرگان و صاحب‌نظران رسانه‌ای این کشور به گفت‌وگو نشسته است. آنچه می‌خوانید شنیده‌های ایان بورل از نام‌آوران و مدیران رسانه‌ای انگلستان درباره آینده روزنامه‌ها است که در چند قسمت از نظرتان می‌گذرد. ادامه و اینجا

¤ نوشته شده در ساعت ۳:٥٩ ‎ب.ظ توسط Muhammad Reza Noroozpour | پيام هاي ديگران ()